حرفهای یک دل

پس چی شد؟...

27bahar — Thu, 03 Dec 2009 14:06:10 GMT

سلام... .

همسفر... .

حالم خوب نیست ٬ درد همه ی وجودم رو گرفته... . وقتایی که حالم بد می شه ٬ با کسی صحبت

نمی کنم ٬ ولی دلم لک زده برای اینکه صدات توی گوشم بپیچه... . زنگ می زنم ٬ ولی...... .

دقیقا زمانیکه که همه چی جوره واسه حرف زدن تو نقطه ضد میشی... . دستام سرده... چشمام یه

چیزی مثه یه درد رو توی خودش جا داده... . دیشب که حرف زدیم و باز گریه کردم ٬ تو مثه همیشه

نبودی... . نه... چی دارم می گم من... . تو مدتهاست خودت نیستی... . منم مدتهاست دستام رو

به آسمون دراز شده تا یه بار دیگه خودت باشی... خودت... می فهمی؟... . همون همسفر... همون که

وقتی خسته بود ٬ بازم واسه شنیدن حرفای من ثانیه شماری می کرد... . همون که یه روزی بهم گفته

بود نوشته هایی که می نویسم ناجی زندگیش شدن... . همدمش شدن... . من تورو میخوام با همون

مکالمه ها... نه حرفای پوچی که جدیدا می شنوم... . بزار گله کنم... به اندازه همه ی وقتایی که تا

خواستم گله کنم ٬ آغوشت باز شد تا بیام طرف آغوش همیشه گرمت... . کجای کار رو اشتباه کردم که

حالا مجبور شدم بیام و گله هام رو ازت اینجا بنویسم؟... . گفتی که چرا اینجا می نویسم ٬ آره؟... .

پس گوش کن... اونایی که دیشب شنیدی فقط یه سری دلایلم بود... . وقتی همه ی زندگیت رو بخوای

خلاصه کنی و بنویسی ٬ کدوم قسمتاش رو می نویسی؟... . من انتخاب کردم و هر روز زندگیم رو

نوشتم... . نوشتم تا حرفی توی دلم نمونه... با همه ی حرفایی که نوشتم باز خودم رو محدود می کردم

که هر حرفی رو ننویسم... . ولی چرا؟... . بخاطر اینکه دلی رو نشکسته باشم... . ولی کی میگه حرف

دل نوشتن باعث میشه دلی شکسته بشه؟... . عادت کردی ناراحت بشی... عادت کردی قهر کنی... .

عادت کردی بدون دلهره و اضطراب باشی حتی زمانیکه باید یه کمی دلهره داشته باشی... عادت کردی

که آسوده زندگی کنی... . وقتی یه عالمه مشکل هم رو سرت آوار بشه ٬ باز هم همون آرامش توی

وجودت هست... . ولی من نمی تونم مثه تو باشم... . بدترین اتفاقات توی این چند ماه افتاد و دم نزدم

ولی خود خوری که کردم که چرا و نباید می شد و فردا چه کنم و ... . شبایی که همه ی کارم شده بود

فکر کردن و گاهی هم گریه تو کجای این دنیا داشتی زندگی می کردی؟... . شبایی که فکر می کردم به

اینکه حالا آخرش چی میشه تو هفت پادشاه رو توی خواب داشتی می دیدی... . وقتی هم که ازت

می خواستم کاری کنی ٬ می گفتی : خب تو بگو ٬ من چی کار کنم؟... . روزایی که می رفتم سراغ

درس ٬ و کتابا رو باز می کردم ٬ باز هم می رفتم توی فکر ٬ آخر از خستگی خوابم می برد... . معنی

زندگی رو توی این یه سال و خورده ای نفهمیدم... . به قول یه نفر توی لحظه خوش بودم... و همین

خوش بودن توی لحظه بهم قدرت می داد که ادامه بدم... . از کوچکترین حرفی ناراحت شدی... ولی من

با بزرگترین حرفها مجبور بودم سکوت کنم و وانمود کنم اتفاقی رخ نداده... . با خودم همیشه می گم که

مهدی مثه کوه می مونه... صبوره... قدم خم نمی کنه جلو مشکلاتش... . که واقعا هم همیشه همین

بوده... ولی من چه گناهی دارم؟... .

ببین... نگاه کن... من دیگه صبور نیستم... نمی تونم در مقابل همه چیز واکنش نشون ندم... . دیگه

واقعا نمی تونم وانمود کنم... . هر حرفی زدم توی این چند ماه آخر ٬ گفتی که نه٬ نمی تونی٬ نشد... .

چی می تونم بگم آخه؟... . بگم که کسی که تا دیروز بهم علاقه داشت چند وقت پیش حرفی رو زد و دلم

رو شکست ٬ ولی من گذاشتم رو حساب علاقه اش بهم؟... . آره؟ همسفر برم به همه اینو بگم؟... .

مگه بهت نگفته بودم که با همه ی آبرویی که دارم ٬ دارم قدم برمی دارم؟... . پس چی شد؟... .

قدمهات سست شدن؟ داری جا می زنی؟... . هر کاری می خوای بکنی ٬ بکن... ولی بگو و برو... .

همین... .

تو...

27bahar — Tue, 01 Dec 2009 13:19:18 GMT

سلام... .

دلم می خواد حرف بزنم... اینبار متفاوت تر از همیشه... برای ...

***

سلام ... . هنوزم گاهی می خندم... . اینجا همه ی روزا بوی عشق داره... اینجا برف و بارون و گرماش

و حتی برگ ریزونش واسه من عشق رو یادآوری می کنه... . اینجا هنوزم من می تونم نفس بکشم...

اینجا من عاشقم... . از وقتی که من خواستم زندگیم تغییر کنه ٬ خدا یکی رو بهم داد که همیشه

هست... با خنده هاش می خندم ٬ با گریه هاش گریه می کنم ٬ با مشکلاتش غمگینم ... . اینجا ما

عاشق همیم... . عاشق همه چیز... . گاهی عاشق در و دیوارای شهر... گاهی عاشق قژقژ صدای پای

هم روی برفها... . همیشه هم عاشق هم... . تازگی ها عاشق شدم... عاشق صدای صفحه کلید... .

تق ٬تق٬ تق٬ تق ٬ تق... اینجا همه چی واسه من و همسفر خاطره است... من می نویسم... اون

سکوت می کنه... . تا حالا نشده گله کنه... حرفی نمی زنه... مثل کوه می مونه... گاهی هم مثل

رود... . وقتی می بینم هست ٬ وقتی صداش توی گوشم می پیچه ٬ وقتی می خنده یا هم وقتی قهر

می کنه ٬ خدا رو شکر می کنم که بازم هست... که اگه نبود شاید هیچوقت اینقدر نمی تونستم عاشق

باشم... . می دونی ٬ من اونو دوستش دارم... . وقتی هست ٬ امیدی هست واسه زندگی کردن... .

می دونی چند بار همین چند ساعت نوشتم و پاک کردم و از نو نوشتم؟... . نمی دونم چی رو بنویسم...

فقط امروز که بهت گفتم حرفاتو به کسی نزنی و تو دلت نگه داری ٬ تنها واسه این بود که یاد بگیری بدون

کمک زندگی کنی... خودتو از حرف خالی می کنی خوبه... حس قشنگیه... ولی وقتی یکی حرفهای دلت

رو ٬ اونایی که می خواستی بشه رو بدونه ٬ شاید هیچوقت موفق نشی... . یاد بگیر زندگی کنی... اون

روز که نشستی گریه کردی ٬ نمی دونستم چی بگم... یادته چی گفتم آخر؟ ... . گفتم : ستاره ها

می شکنند می شوند شهاب... . اینو خودت بهم گفته بودی... . ادامه اش دادی و گفتی:

دلی که می شکند....... . پا به پات گریه کردم... گفتم که دلم شکسته... گفتم و گفتی... . یادم افتاد

چقدر ما شبیه هم زندگی می کنیم... . با چشای خیس تعریف کردی حرف دلت چی بوده که گفتی... .

گفتی و شنیدم... . منم اون روز حرف دلم تنها یه جمله بود... دلم یه چیزی می خواست... .

پ.ن۱: همسفر ٬ ستاره ها می شکنند می شوند شهاب ٬ دلی که می شکند می شود سوال

بی جواب... .

پ.ن۲: همسفر ٬ شاید رسم دنیا همینه... .

همین... .

***

بعدا اضافه شد : برای همسفرم...

نمی دونم واقعا چرا دارم اینطوری زندگی می کنم... . می دونی همسفر دارم دیونه می شم... . پس

دل شکستن چیه؟... . چرا داریم ساده می گذریم از هر چیزی که هست؟... . شاید به دید بعضی ها من

و تو عاشق نیستیم... . یعنی من... نه تو... . عشق کور کورانه رو دوست ندارم... نمی تونم همه چیز رو

در نظر نگیرم که حالا یکی بگه : وای ... دختره چه عاشقیه... . نه... . من می گم... می گم که الان و

توی این ثانیه ناراحتم... . دوباره شاید شروع کنم به تصمیم گرفتن... . شاید تغییر بدم فصل زندگیم رو... .

شاید توی همین سرمای زمستون ٬ نبودنت حلقه بزنه دورم و روزام رو سردتر از قبل کنه... .

شاید... . نمی دونم... . چرا آخه؟... چرا؟... . به جرم چی؟... . نمی دونم چی بگم... نه... دنبال مقصر

نمی گردم دیگه... . من مقصر رو پیدا کردم... خودمم... خودم... آره... خودم... . با هر بار که فکر می کنم

عاشقم فکر تو توی سرم بزرگتر از قبل میشه و دنیام کوچیکتر از همیشه... . من دوستت دارم... آره... .

اینو شنیدی و من هم به اثبات رسوندم... . ولی همیشه همین کارها و نه گفتن ها و نمی تونم ها ٬

سخت ترین روزا رو ساختن... آخرش هم می شه زخمی رو دل من یا رو دل تو... . بیا لطفا حق زندگی رو

از هم نگیریم... نزاریم هر روز هردومون بشکنیم ٬ خرد بشیم ٬ داغون بشیم و در آخر بمیریم و زنده

بشیم... .

لطفا به عشقمون رنگ جدیدی بده...

لحظه ی وصال چشمان عاشق...

27bahar — Mon, 16 Nov 2009 10:56:00 GMT

سلام... .

ایندفعه یه دیدار... .

***

تسبیخ رو توی دستم می اندازه... میگه : ذکر بگو... . می دونه توی دلم آشوبه... . تسبیح رو می گیرم...

الا به ذکرالله تطمئن القلوب... . شروع می کنم به ذکر گفتن... . دلهره دارم... . ساعت ۱۲:۵۰ شده... .

می خنده... میگه : فکر کن ٬ این همه وقت دوری و حالا هم از دور دیدن؟... . می گم: چاره ای نیست... .

میگه : اگه ببینیش چیکار می کنی؟ ... . نگاهش می کنم... اما حرفی نمی زنم... . میگه : باشه...

شروع می کنه پیشنهاد دادن واسه اینکه از نزدیک ببینمت ... . یکی از پیشنهاداتش رو قبول می کنم... .

زنگ می خوره... . نگرانی من دو چندان میشه... . داره مرتبم می کنه... . میگم: بریم؟... . ولی منتظر

جواب نمی مونم... . خودم جلو می رم... . محکم می زنه توی کمرم و میگه : صاف... .

توی حال خودم نیستم... نمی فهمم کی چی میگه... . راه مستقیم رو می آم... لحظه های دوری داره

نم نمک تموم میشه... . توی ذهنم مدام مرور می کنم اون چهره ات رو... . می بینمت... . بچه ها دستم

رو گرفتن و دارن مدام حرف می زنن... . نگاهم رو گره می دم به دستات... به صورتت... به قد و بالات... .

انگاری متوجه اومدنم نیستی... . یهو نگاهم توی نگاهت گره می خوره... . یه حسی بهم میگه باید سرم

بندازم پایین و نفس عمیق بکشم... . می دونم سرخ شدم و دستام سرده... . بعد از چند دقیقه وجود

بچه ها رو حس می کنم... . همه دارن می خندن... . منتظر میشیم تا راه مدرسه خالی از آدما بشه... .

یه بار دیگه همه چیز رو باهام مرور می کنه... . نگاهم با نگاهت عشق بازی میکنه... . لبخند می زنی...

بغض کردم... بهم میگه: تورو خدا گریه نکنی ها... زشته... . سرم رو به علامت رضایت تکون می دم... .

نم نمک یخ وجودم آب میشه... . گه گاهی نگاهم رو بطرف تو می کشونم... . با بچه ها حرف می زنم...

اما بیشتر دارم یه سری حرفهای چرت تحویل می دم... . راه مدرسه خالی می شه... . می خوام بیام

طرفت اما... .

یه چیزی منو می کشه طرف خونه امون... . زنگ می زنم... برات دست تکون می دم و نگاهم رو از

نگاهت جدا می کنم و می رم داخل خونه... .

***

پ.ن۱: از دیروز که دیدمت ٬ بیشتر بهم ریخته ام... . دیدنت از دور...

پ.ن۲: بعضی ها چه توقعاتی دارن به خدا ... .

پ.ن۳: خدایا... ممنونم... . ولی...

پناه و بی پناه...

27bahar — Sat, 14 Nov 2009 11:10:18 GMT

سلام... .

خوبم... اما درگیرم... دارم می جنگم ... با خودم و خودم و خودم... .

***

توی یه چهار دیواری با بچه ها مشغولیم... . سکوت کردیم و داریم به کارهامون می رسیم... .

می پرسم ساعت چنده؟ ... . یکی از جمع میگه: ۱۲:۴۰... . با سرعت بیشتری عمل می کنیم... .

سکوت دارم خراب میشه... می گم اومد... . بچه ها دست از کار نمی کشن... . داخل میشن... .

صدای خنده من و بقیه همه جا رو پر می کنه... . (...) می ره به طرف آغوش باز بچه ها... . ولی اون تنها

پی آغوش بازی می گشت... . یه حس عادت ٬ یه حس مسئولیت باعث میشه آغوشم رو باز کنم و اونو

توی آغوشم جا بدم... . سرش رو می زاره رو شونه ام و میگه چطوری؟... . اونقدر توی آغوشم حفظش

می کنم که (...) از تو آغوش بچه ها دور شه... . یاد زمان می افتم... . رهاش می کنم و می ره طرف

بچه ها... . همه می خندن... . مجبور می شم برم سرغ کارها... . بچه های جمع قبلی هم می رن

سرکاراشون... . مدام با بچه ها حرف می زنه و من رو بیل حساب می کنه... . من اصلا تمایلی به حرف

زدن باهاش ندارم... ولی فکر می کنم یادش رفت که کی اولین بار اونو تو آغوش کشید واسه اینکه... .

***

توی گالری ام... . می شینم رو صندلی... (***) می آد طرفم و سرش رو می زاره رو پاهام... . میگه :

خسته ام ... آروم موهاشو بهم می ریزم و میگم : بلند شو... خجالت بکش... . تو و خستگی؟... .

میگه : چیکار کنم؟... . میگم : صبوری کن دختر... . میگه: تو چقدر صبوری... تو چقدر امیدواری... تو

خیلی امید داری ها... . چشاشو می بنده و میگه : ای کاش همه چی الان درست می شد... واسه ام

دعا می کنی؟... . میگم: آره... همه چی حل میشه... . دستم رو گره می دم توی موهاشو و میگم:

امیدت به خدا... . شب می رسم خونه... اس ام اس می ده که همه چی درست شده... . و تشکر

میکنه بابت اینکه آغوشم رو و دلگرم شدن رو ازش دریغ نکردم... .

***

خواب بودم... با صدای زنگ بیدار میشم... (!!!) داره گریه می کنه... . می گم : چی شده؟ ماجرا رو

توضیح می ده... . سعی می کنم آرومش کنم... میگه : دلم می خواد خودم رو خلاص کنم... . می گم :

دیوونه نشو... . زندگی قشنگتر از این حرفاست... . وقتی که کاملا آرومه ٬ موقع خداحافظی می گه:

صبرت زیاده... تحملت هم همینطور... .

***

ولی اونا چه می دونن که من چقدر کم طاقتم... که دور بودن از همسفر چقدر داغونم کرده... که چقدر

شبا اشک می ریزم... که چقدر ناامید شدم... . که چقدر کم طاقتم... . که راه و بیراه گیر می دم به

هرچی که وجود داره... . که چقدر دیشب...

واسه همه پناه... واسه همه آغوش گرم... واسه همه دلگرمی... واسه همه خواهر... ولی خودم بی

پناه ٬ تنها ٬خسته و بدون آغوش گرم ( در صورتی که دیشب شونه هایی می خواستم واسه گریه ) ... .

پ.ن: خدایا... آرامش... آرامش و پایان این کابوس... .

همین... .

عشق...

27bahar — Tue, 10 Nov 2009 13:14:18 GMT

سلام... .

دوری... همیشه فاصله هایی هست که من و تو رو عاشقتر کنه... . یه کسی اونقدر

خودشو باور کرده که دست به آرزو هایی زده که واسه سنش زوده و بدون پشتوانه است... من بهش

راه و بیراه می خندم و می گم عمرا... . ته دلشو خالی می کنم ولی اون مصمم تر ادامه می ده... .

شاید می خوام موفق بشه... با اینکه اونم کم نمی آره و این آیه ی یاس خوندن ها رو می زنه توی

سرم... . ولی... ولی من از نیت خیرم که موفق شدنشه حرفی براش نمی زنم... . می دونم که یه روزی

سرش رو بالا می گیره و میگه مرضیه ٬ من موفق شدم... . دیدی؟... .

توی یه جای دیگه من نقش اونم... کلی آرزو های بزرگ دارم... همه می خندن و میگن امکان نداره...

ولی من مصمم تر میشم... . ایندفعه نوعش فرق داره... اونا قصد اصلیشون مخالفت و دور کردن من از

تصمیمه نه قوی کردن اراده ی من... . ولی مطمئنم یه روزی منم با غرور به همه می گم موفق شدم... .

***

مصلحتها رو در نظر نمی گیرم... می چرخم... به خودم می گم نکنه همسفر قراره غافلگیرم کنه که یه

کمی توضیح کارهاشو نمی ده... ولی باز به این می رسم که نباید رویاهام رو قاطی واقعیت های زندگیم

کنم... . همسفرم همچنان صبوری میکنه... می دونه که هرچی داد و قال کنه کاری پیش نمی ره... .

تنها پناه گریه های شبانه ی من باز میشه گوش اون... . ( دوری... ) ... . می خندیم و گاهی هم من

گریه... جدیدا اون رو نمی دونم... . تازگی ها یادم می ره چیکار کنم که بتونم یه قدم جلو بردارم... . مثه

بچه ایی که داره راه میفته و از هرچیزی واسه ایستادن استفاده می کنه... حتی دست یه بزرگتر... .

چقدر نیاز دارم به دست یه بزرگتر که کمکم کنه تا بتونم قدمی بردارم... انگاری توان ندارم که راه برم... .

نیاز دارم به کمک خدا و یه بنده اش و عشق و محبت همسفر... .

پ.ن۱ : خدایا کمکم کن که بتونم راه برم ٬ قدمی بردارم تا آسوده بشم از این همه مشکل... .

پ.ن۲ : می دونم هنوزم داری صبوری می کنی و ادامه می دی... تو عشق و محبتت هست ٬ منم از

امروز اراده ام و عقلم رو می زارم وسط ... .

همین... .

حرفی که باعث قوت قلبم شد...

27bahar — Thu, 05 Nov 2009 16:39:28 GMT

سلام...

نمی دونم وقتی دارم از روی ناراحتی یه چیزایی سر هم می کنم واسه نوشتن بعدش چی ازش در بیاد

ولی پست قبل یکی از اون پستهایی بود که دوستش نداشتم و فقط از روی ناراحتی از این حکمتها

نوشتم... .

وقتی زندگی می کنم ٬ شاید فکر نمی کنم که من خوشبختم چون خدا رو دارم و دو تا از بنده های

مهربون خدا رو... . امروز فهمیدم که من به شخصه کلی چیز توی زندگی دارم که می تونه بهم

امید دوباره نو شدن رو بده... مثل مامان مهربونم و همسفر بی نظیرم... . مثل همین نعمتی که دارم که

بنویسم و اینجا و توی این محل خودم رو از شر افکارم خلاص کنم... . یا اصلا بزرگترین چیز همین خدا...

که خیلی بهم نزدیکه ... حتی نزدیکتر از قبل... . وقتی به چیزایی فکر می کنم که تموم کنم این زندگی

رو ٬ سریعا به دادم می رسه و بهترین ها رو نصیبم می کنه... . این چند وقته یه کمی حال و روز درست و

حسابی نداشتم ٬ نه از نظر روحی و نه از نظر جسمی... . به خیلی ها حرفایی رو زدم که می دونن از

ته دلم نگفتم ( نه همسفرم؟؟ ) خیلی کارها رو کردم که توی اون لحظه تنها چیزی که آرومم می کرده

همین کارها بوده ٬ با اینکه اندکی بعد فهمیدم که اشتباه کردم ... خیلی قضاوتهای اشتباه کردم که بعدا

متوجه شدم از ریشه غلط بودن و الا آخر... . ولی حالا که فهمیدم قول دادم همه چی رو درست کنم

حتی اگه مجبور بشم روم رو از خیلی ها برگردونم... . هنوزم زندگی خیلی چیزای خوب رو داره که من رو

پایبند کنه ... . هنوزم شراطم رو با همه ی بدی هاش و نکاتش دوست دارم... ولی عوضش می کنم... .

امروز فهمیدم خیلی ها نگران اوضاع و احوالم هستن... . من بهترم... روحیه ام خیلی بهتر از قبل شده...

آرامش خاطر پیدا کردم... حرفی که نیاز داشتم رو از زبون کسی که دوستش دارم شنیدم... و این یعنی

قوت قلب و انرژی دادن به من... . امروز فهمیدم ممکنه وقتایی توی زندگیم باشه که تا سر حد مرگ

احساس پوچی کنم ولی با حضور دو فرشته ی مهربونی که دارم و یه پشتیبان به این خوبی حتما من

برنده می شم... . دو فرشته ی مهربون همراه با خدای بزرگ و خوب سه ضلع مثلثی رو برام تشکیل دادن

که سرشار از امید و سعی و تلاش کردن واسه رسیدن به آرزو هامه... .

من امروز فهمیدم حتی با حضور یه نفر هم آدم می تونه خوشبختی رو حس کنه...

چقدر امروز آرومم... .

ممنونم ... .

همین... .

دنیا و آدما...

27bahar — Thu, 29 Oct 2009 09:22:18 GMT

سلام... .

صفحه ی وبلاگ رو باز کردم... دیدم مانیتور سیاه شد و یه سری نوشته پیدا... . راست می گن کسایی

که می گن نوشتها و رنگ وبلاگ مشکل داره... . یه دنیای سیاه و توش پر از حرف... . نمی دونم کی قراره

من به همون آرامشی که می خوام برسم... .

همه چی رو سپردم دست خدا ٬ گفتم فقط تو ٬ گفتم دیگه همه چی با تو ٬ اگه قرار به وصاله ٬ باشه ٬

اگر هم نه بازم قبول دارم ٬ فقط تو باش ٬ وجودت باشه ٬ بقیه اش رو خودت حل کن... . هوا بارونیه... .

هر وبلاگی رو که باز می کنم از بوی خوش بارون گفته ... . چقدر از آدمای دور و اطرافم زده شدم... .

انگاری همشون دارن دروغ می گن... . وقتی منم قراره توی حصار حرف بزنم می ترسم نرسم چیزایی رو

بگم که لازمه بگم... .

دیدم عوض شده... . باید عوض می شد که شد... . چیزی تو دنیا وجود نداره که بخوام واسه اش از

هرچی که دارم و ندارم بزارم... . همه ی آدمای دنیا مثل هم هستن... . حتی کسایی که فکر می کردم

با همه فرق دارن و من رو به خاطر خودم و همین اخلاق می خوان... . همه ی آدمایی که دارن زندگی

می کنن فقط منافع خودشون رو می بینن و نشون می دن که عاشقن... . من اینجا منظورم همه

است... نه یه نفر خاص... . عشقی که توی وجودمه بیش از این بهم اجازه نمی ده حرفام رو بزنم... .

کم پیدا می شن آدمایی که همه ی هست و نیستشون رو پای یه نفر یا چند نفر بزارن... .

طرف داره پشت هم دروغ میگه من تظاهر می کنم که اتفاق خاصی نیوفتاده... . عقل و دل آدما داره مدام

دروغ میگه و تظاهر می کنیم این که چیز عادی شده... . کم پیدا می شن آدمایی که عقل و دلشون

راست بگه ٬ دروغ نگن ٬ عشق و علاقه رو با هم اشتباه نگیرن و خودشون رو فراموش نکنن که چی بودن

و چی شدن ... .

من فقط می گم خودمون باشیم ٬ خود واقعیمون ٬ و هم رو اونطور که هستیم بخواهیم...

من فقط همین رو می گم... .

چند قدم مانده به ... ؟

27bahar — Wed, 21 Oct 2009 16:37:18 GMT

سلام... .

انگاری یه چیزی من رو وصل کرده به این دنیای مجازی... . دنیایی که می دونی اکثرا آدما توش بهم دروغ

می گن ولی تو خودتو خالی می کنی از هر چی که توی دلت تلبار شده و گفتنش توی دنیای واقعی و به

آدما تنها چیزی که به همراه داره یه خنده ی مبهم و بی معنیه... .

تازگی ها حرفهایی که می زنم یه جورایی از روی دلمه نه عقلم... . واسه همینه من می گم و تو

منظورم رو معکوس می گیری و یه عالمه توضیح می دی و نه و نو در می آری... . می دونی مهم نیست

که چند قدم مونده به اینکه من از روی عصبانیت و به قولی از روی افسردگی حاد ! خودم رو همراه افکارم

بفرستم ته دره... ! مهم اینه که حالا که هستم یه فکر به سرت بزنه که فردا ٬ تو و بقیه نگید حیف

شد!!!...

من وقتی عمیقترین کلماتی که توی وجودمه رو می آم و می گم یا واسه خودت می گم ٬ می دونی با

چه جمله ایی رو به رو می شم؟؟؟ دیوونه ی دوستداشتنی... . ( متنفرم از کلمه هایی که بی منظور و

بی دلیل واسه هم مدام سوار می کنیم و قدرت پیاده کردنشون رو نداریم ... . ).

درخواست اینکه تو همه ی حرفاتو به یه نفر بزنی یه کمی غیر معمول برام بنظر می آد... . آخه بعضی ها

اون جمله ی همیشه گی رو می گن و خودشون رو خلاص می کنن... . نمی خوام سر باره کسی

باشم... . نمی خوام کسی کمکم کنه... نمی خوام دیگه هر حرفی رو بزنم... نمی خوام حرفای توی دلم

رو واسه تو و بقیه بگم... . نمی خوام دیگه... . نمی خوام مشکلاتم روی شون های دیگران هم قرار بگیره

تنها به جرم اینکه ما همه آدمیم و از انسانیت بویی بردیم و باید بهم کمک کنیم... . نمی خوام دیگه... .

نه... نمی خوام... نمی خوام موج ساقی بازی و معرفت فردینی واسه هم برداریم... . مشکلات من واسه

خودم ٬ اما ... . اما تو هم حرف بزن... تو هم بگو... . ببین توی همین صفحه نگاه کن... . حسش کن... .

ببین چند قدم مونده به رسیدن به بی انتها ترین لذتهایی که تو عقلته نه تو دلت؟؟؟... .

تجربه ی سردی هوا رو داشتی؟؟؟... . همیشه حسهای من واسه من مثه همون ژاکتی هست که بدنم

رو از سرما محافظت می کنه و به عضلاتم یه حس بی نظیر می ده... .

گفتم سرما... چقدر امشب این صفحه کلید به دستای سردم گرما می بخشه... .

چقدر هوا سرده ... تو چند قدمیه من هستی امشب؟ ... .

پ.ن۱: سردیه هوا ٬ غم همیشگی دلم ٬ نبودنت ٬ ندیدنت ٬ قهری که امشب باعث این نوشته ها شد ٬

چند قدم مونده به پاک شدن؟

پ.ن۲: وقتی رنگ و روی وبلاگ عوض میشه که بتونم یه پستی توی مایه ی توی اوج بودن بنویسم... .

پ.ن۳: گیجم ٬ توی حصار نوشتم ٬ نه؟

پ.ن۴: چند قدم به خدا نزدیکی ٬ هر چقدر که نزدیکی اگه امشب حسش کردی ٬ بهش یادآوری کن که یه

بنده ایی بدجوری داره له میشه... .

پ.ن۵: امشب همه ی خاطرات عاشقانه رو مرور کردم٬ چقدر دلم می خواد یکشیون رو به تصویر بکشم

اونم بی پروا و بدون در نظر گرفتن چیزی... نظرت چیه؟؟؟

همین... .

...

27bahar — Sat, 03 Oct 2009 16:01:58 GMT

سلام... .

من اینبار اومدم تا بگم که هنوزم ادامه داره روزایی که تو حرف نرنی و با نگفتن منو متقاعد کنی که روز از

نوست و روزی از نو... . وقتی من خصوصی ترین حرفام رو توی شیارهای مغز و استخونم جا می دم که

بیام و بنویسم ٬ اما نه خیلی واضح ٬ پس انگاری حرف خاصی رو جایی رواج ندادم... . تو قصه های

عشقتو مال خودت نگه می داری و من به بعضی ها می گم اما توی یه حصار... . چون می خوام خودم

نباشم و بی تجربه گی... . می خوام که شکست نخورم و با تجربه های دیگران هم جلو برم... .

(( بی عقلی با بی تجربه گی زمین تا آسمون فرق داره )) !!! پس اشتباه نکن یه وقت... .

توی این نوشته می خوام همه ی حرفام رو توی چهارچوب بگم و نه بیشتر... . و شاید کمتر... .

اگه همه دنیا بهت گفتن که کی هستم ٬ مثه من هنوزم چشم به بی انتهایی می کشی؟؟؟... .

اگه گفتن دروغه ٬ سر تا پاش ٬ چشمتو به دنیای جدیدی باز می کنی؟؟؟... .

هنوزم حاضری داد بزنی و بی استدلالی حرفای منو واسه ام بگی نه به دیگران؟؟؟... .

همه چی دلیل داره... . حتی بودن من توی این دنیا و توی این وبلاگ و توی قلبت... .

حصار های چشماتو بشکن و به دور دستها نگاه کن ٬ اگه همه ی دنیا خودشونو به دل روشنی و کوری

زدن تو باور نکن و مثه اونا نباش و به انتها نگاه کن... . به همه ی دلایلی نگاه کن که گفتنش صد ها هزار

فرسخ بوده و تو شنیدی ٬ اونم از زبون همین صاحب قلم... . و اگه هنوزم صاحب نظری ٬ استدلال های

این صاحب قلم رو باور کن... . هنوزم همه ی ما می تونیم بزنیم توی خط روشنفکری . کافیه از هر دو

چشممون استفاده کنیم ... هم چشم دل... هم چشم ظاهر... . منظورم این نیست که با عقاید هم

بجنگیم... . من فقط می گم داریم توی دنیای پیشرفته ایی زندگی می کنیم که موشک و هواپیما و

ماهواره و ... می سازه و شاید فردا بتونه احساس من و تو رو هم شبیه سازی کنه که شاید تا این دقیقه

کرده باشه... . پس هنوزم وقت داریم که با علم روز جلو بریم و منطقی باشیم و لجبازی نکنیم سر یه

موضوع کوچیک ... موضوع کوچیکی که برای ۲ نسل قبل ما خیلی مهم بوده و حالا واسه ۹۹ درصد ما پوچ

و واهیه... . منظورم هم این نیست که غرور و غیرت رو حذف کنیم تا بتونیم راحتر زندگی کنیم... فقط

می گم زیر پامونو خوب نگاه کنیم... . و توی لحظه ها به ساعت و تقویم میلادی و اینا هم توجه کنیم که

ما کی هستیم و چیا دور و اطرافمونه... . من نمی خوام عقیده ام رو به کسی تحمیل کنم... . و تو هم

همینطور... . وقتی هنوز توی دنیا خیلی آدما هستن که در به دره یه تیکه از افکار خشک هم اند ٬ پس

به این بی نیاز بودنمون باید افتخار کنیم... .

ذره ذره ی حرفای من توی این سطر ها داره جملاتی رو میگه که نگفته بوده... . با دفت بخون... .

قبول ٬ من دیگه اینجا حرفی رو نمی نویسم حتی اگه توی همون چهارچوب باشه... .

حرف دیگه ایی ندارم... همه ی دلایل ام رو اینجا گفتم... . می رم... . این صندلی رو خالی می زارم... .

شاید روزی باز اینجا بشه نوشت... .

شاید... .

یا حق... .

حق من اینه؟؟؟

27bahar — Wed, 30 Sep 2009 13:14:01 GMT

سلام... .

دارم چشمام رو گره میدم به ساعت هایی که داره می ره و می آد... . و به کسانی که حرف می زنن و

هر چی که لازمه رو می گن... . تو حرف نمی زنی ٫ تنها چند خط با هزار نقطه می نویسی... . اونا

معنی این نقطه هایی رو که آخر جملاتت گذاشتی رو نمی فهمن و من خوب می فهمم که اینا چیه... .

اگه من سه تا نقطه می زارم به نیت اینکه حرف زیاده و اما زمان و مکان بهم اجازه نمی ده که بگم تو

هزار و یه نقطه می زاری واسه اینکه نمی تونی حرفاتو به رشته ی تحریر تبدیل کنی... . و من اینو خیلی

خوب درک می کنم... . وقتی من با هزار تا فکر می آم و می نویسم ٫ به این فکر نمی کنم که آخرش

چی میشه به این فکر می کنم که نظر تو و هانیه و لیلا و از همه مهمتر دختر عمو چیه... . گفتم مهمتر

چون اون منو می شناسه و ما یه جورایی هم خون به حساب می آییم... . ( خب فامیلیم دیگه... دختر

عمومه )!!! تو اگه پاکترین جملات رو از خط به خط کتابا پیدا کنی و بیای و اینجا بنویسی من به علاوه

اینکه حس و حالتو نمی فهمم ٫ تازه استفراغ مغز آدمای دیگه رو می خونم نه حرفای پاکی که تو توی

اس ام اس ها میزنی رو... .

اگه من الان اومدم و دارم این خرده نگفته ها رو می گم ٫ فقط می خوام بدونم حقمه به جرم افراط یا

تفریط توی نوشتن عشق ٫ منو به قاطر تشبیه کنن و یا بگن دختری مثه من ندیدن؟؟؟

واقعا حقمه؟؟؟